Wandelen doet wonderen: de helende kracht van de natuur

17-07-2018

Vijfmaal werd Bart al aan de rug geopereerd, niet altijd met evenveel succes. Werken lukt hem al enkele jaren niet meer. Wandelen, het liefst in de ongerepte natuur, krikt hem telkens weer op. 

Als jonge installateur van kantoormeubelen was Bart niet echt bezig met de natuur. Hij had andere katten te geselen. Op zijn 24e sloeg het noodlot toe. Zijn rug begaf het. Met pijnstillers en tegen beter weten in duwde hij door, maar de toestand werd alleen erger.

Na een eerste ingreep volgde herstel. Stilliggen droeg daar niet toe bij, begreep hij al snel. De dagen duurden lang, de muren kwamen op hem af en dus begon hij te stappen. De eerste maal raakte hij met moeite 100 meter ver. Na maandenlang opbouwen, lukte het hem een tocht van 20 kilometer te maken. Een hoogtepunt, zegt hij. Vandaag moet hij na een derde ingreep weer het bed houden en begint hij omzeggens weer van nul. Het straatje voor zijn deur leent zich er uitstekend toe. Het is zo goed als verkeersvrij en loopt uit op een vergezicht van glooiende velden achter de dorpskern.

Op zijn 32e had hij zich een ander leven gedroomd, maar uit al zijn woorden spreekt hoop. Die spruit voort uit zijn ontdekking van de natuur en de drive om andere mensen daarin te laten delen.

Pijnlijke levensverhalen

De eerste maal raakte Bart met moeite 100 meter ver. Na maandenlang opbouwen, lukte het hem een tocht van 20 kilometer te maken. Hier staat hij boven aan de rotswand van Sy aan de Ourthe. 

Stappen was in het begin vechten. Opstaan, de deur uitgaan in weer en wind, de ene pas na de andere zetten: het vroeg wilskracht. Bart wist ook dat er geen andere weg was: hij moest bewegen om gezond te blijven. Maar er gebeurde nog iets meer. Naarmate het stappen hem beter afging, kwam er ruimte vrij in zijn hoofd. Heel langzaam. Eerst om andere oorden op te zoeken, want altijd hetzelfde traject, dat was het ook niet. En naarmate hij nieuwe plekken ontdekte, groeide ook de waardering voor de natuur om hem heen. De eenzaamheid en de stilte gaven ademruimte voor zijn gemoed. Hij begon planten en vogels te herkennen en te genieten van wind en regen op zijn huid. Het geeft hem het gevoel te leven, zegt hij. 

Zijn vrouw zag hoe hij telkens frisser en met meer moed thuiskwam. Als hij een moeilijke dag heeft, spoort zij hem ertoe aan enkele uren te gaan wandelen.

Bart is een open man die makkelijk contacten legt met andere stappers. Het verbaast hem nog altijd dat mensen op onverwachte ontmoetingen zo open spreken. Soms hoort hij pijnlijke levensverhalen van mensen die op de rand stonden en in de natuur een helende kracht vonden om hun leven weer op de rails te zetten. De vaststelling dat veel andere mensen ook energie uit de natuur halen, zette Bart aan het denken. Langzaam groeide het verlangen om anderen mee te trekken in zijn ervaringen en te laten delen in zijn positieve beleving.

De formule van zelfhulpgroepen met lotgenoten die in een lokaal hun ervaringen delen en elkaar steunen, heeft Bart nooit aangesproken. Het was zijn droom een vereniging te beginnen die het buiten zijn en wandelen promoot. Het praten komt dan wel automatisch, wist hij. Hij had zelfs al een prachtige naam klaar: Effen Weg. De suggestie viel in goede aarde bij de Vlaamse Pijnliga, en met die steun zette Bart er vanop zijn bed zijn schouders onder.

Voor het eerst in 2 jaar weer buiten

Nauwelijks 6 maanden later spreekt hij van een behoorlijk succes. Momenteel gidsen al 13 vrijwilligers wandelingen, verspreid over heel Vlaanderen. Allemaal mensen met een chronisch pijnprobleem die de natuur ervaren hebben als rust- en steunpunt in hun leven. Maar die ook vertrouwd zijn met de verlammende onzekerheid van zware pijn en de angsten die dat meebrengt.

Bart kent die twijfels maar al te goed, maar heeft er ook een weg doorheen gevonden. Omdat je nooit kunt voorzien wanneer de pijn ondraaglijk zal worden, stippelde hij het traject vooraf volledig uit en bouwde hij zekerheden in, zoals inkort routes. Thuis hing een plannetje, en om het uur gaf hij zijn positie door, zodat het thuisfront hem makkelijk kon terugvinden. Voor riskante tochten vroeg hij een vriend mee.

Bijna al die gegevens zijn beschikbaar voor andere stappers op zijn blog en op de website. Met de gegidste wandelingen hoopt Bart lotgenoten een beschermend kader te bieden van waaruit ze geleidelijk aan verder durven te gaan. Recentelijk nog stapte een man mee die dankzij het initiatief voor het eerst in 2 jaar weer buiten durfde te komen.

Ondanks de pijn waarmee hij dagelijks worstelt, heeft Bart een nieuw pad in zijn leven gevonden. En met hem hopelijk vele anderen.


Mijn ervaring met de kracht van wandelen in de natuur

In 2006 kreeg ik een acute hernia tussen de vierde en vijfde lendenwervel, terwijl ik achter het stuur zat op de snelweg. Ik was op weg om een verkooptraining te geven in een modewinkel te Brummen. 

Ik kon op dat moment niet meer normaal zitten of staan en had een enorme druk om te moeten plassen en poepen tegelijk ik had het niet meer... op die snelweg waar iedereen aan je voorbij raast. Hoe ik deze ''enorme druk'' kwijt ben geraakt zal ik hier maar niet zeggen..

Mijn rug en linker been deden gruwelijk pijn doordat ergens in mijn rug een zenuwbaan kennelijk in de knel zat. Had het wel uit kunnen gillen van de pijn op dat moment en dat dat soms ook maar gewoon even. 

Door snel 112 te bellen werd ik ongeveer 20 minuten later, het leek wel een eeuwigheid te duren, door de ambulance van de weg gehaald en naar een ziekenhuis gebracht. Daarop volgde spoedig een verlossende hernia operatie. Politie en ANWB haalde m'n auto op en parkeerde hem netjes bij het ziekenhuis. 

De jaren daarna ging ik toch nog weleens door mijn rug  en verging ik weer van de pijn. Door fysiotherapie en rustig aan doen kwam het gelukkig dan weer goed.

Door dagelijks een uur te gaan wandelen ging het steeds beter met mijn rug en werden de keren dat ik door mijn rug ging jaarlijks steeds minder. Door te wandelen is mijn rug sterker geworden. De rugspieren houden mijn wervelkolom beter op zijn plaats, althans dat zegt de arts en die kan het weten.

Maar onlangs was het weer mis door een verkeerde beweging en verzetten van een paar verhuisdozen. Een snel geregelde MRI-scan liet weer een scheuring in de tussenwervelschijf zien en die moet door pijnbestrijding en rustig aandoen weer langzaam genezen.  Bij zo'n scheurtje komt een bepaald chelatineachtige vocht vrij wat tegen de zenuwen aandrukt en kennelijk die enorme pijn veroorzaakt.

DIKKE WINST!

Mijn dagelijkse wandelingen met ''Dokter Pol'' mijn hond zorgt dat het langere tijd goed blijft gaan met mijn rug en lichamelijke conditie in z'n algemeenheid.  Maar een garantie is het niet.

Ook dikke winst is dat mijn cholestrolgehalte goed op peil blijft, mijn bloeddruk er eentje is vergelijkbaar van een vijfentwintig jarige en m'n bloedsuikergehalte ook goed blijft ondanks mijn erfelijke belasting. 

Dokter Pol helpt hier allemaal aan mee, waarvoor ik hem natuurlijk heel dankbaar ben. Wandelen maakt hem en mij blij!

#wandelogie #wandelen  #chronische pijn #natuurkracht #spierversterking  #cholestrol  #bloeddruk verlagend #bloedsuikergehalte verlagend #blijmakend  #creativiteit verhogend  #alzheimer vertragend #vetverbrander #fitmakend #ontstressend #energiegevend #sociaalcontact #gezondheid bevorderend.